ဒြိဟရဲ႕ ေျခတစ္လွမ္းမွာ....

(က)

“  ညာေရးမွဴးရံုး”

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနေသာ အေဆာက္အဦးတစ္ခု၏ ဝရံတာ လက္ရန္းေပၚတြင္ ဂြမ္းကပ္ေစာင္တစ္ခုကို လႊားကာ လွန္းထားသည္။ ထိုေစာင္ေအာက္တြင္ တစ္ပိုင္းတစ္စ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ပ အကၡရာသည္ ယေန႕ေခတ္ပညာေရး ပံုရိပ္ကို မရည္ရြယ္ပါပဲနွင့္ ေဖာ္ျပေနသလိုပင္။ ထိုအေဆာက္အဦးက တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသေလာက္ နံေဘးတြင္ရွိေနေသာ အ.လ.က ေက်ာင္းကေလးသည္ ဆည္းလည္းသံကေလးမ်ား တလြင္လြင္နွင့္ ဥယ်ာဥ္မွဴးတို႕၏ စကားသံမ်ား တလြင္လြင္နွင့္ ဆူညံေနပါသည္။ ပဥၥမတန္း တန္းခြဲ စီ ဟု ဆိုင္းဘုတ္ တပ္ထားေသာ အခန္းတစ္ခုတြင္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားက ဆရာမကို ဂါဝရျပဳ နုတ္ဆက္ျပီးေနာက္ ဆရာမ၏ ျပန္လည္နုတ္ဆက္စကားသံကို မတ္တပ္ရပ္ကာ ငံ့လင့္ေနၾကသည္။ 

က်ိဳးေၾကသြားေသာ အတၱရဲ႕ ေခါင္းေလာင္းကြဲစ (ေအာက္တိုဘာ Treasure Land Magazine 2013)

“ ဆရာမ သမီး မခိုးပါဘူး......”

“နင္မခိုးရင္ ဒီစာအုပ္က ဘယ္လိုလုပ္ နင့္လြယ္အိတ္ထဲ ေရာက္ေနတာလဲ”

“သမီးတကယ္ မခိုးခဲ့ပါဘူးရွင္.....စာအုပ္က ဒီထဲဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ ဆိုတာ သမီးတကယ္မသိပါဘူး။ ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး သမီးမခိုးခဲ့ပါဘူး....ဟီး...ဟီး...ဟီး”

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေမး၊ ကၽြန္ေတာ့္အေျဖ) သူငယ္ခ်င္းတို႕လည္း ေျဖၾကည့္ပါဗ်ာ

သင္သည္တစ္သက္လုံးအျမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနရသူဆုိလွ်င္ေအာက္ပါေမးခြန္းမ်ားကုိေျဖဆုိေပးပါ။

၁။လူတုိင္းအေပ်ာ္ခ်ည္းသက္သက္ခံစားေနရလွ်င္ေဘးထြက္ဆုိးက်ိဳးအေနႏွင့္မည္ကဲ့သုိ႕ခံစားလာရသနည္း။

(ဥပမာ- သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သင့္ကုိအျမဲလာလာေခၚပါသည္။သုိ႕ေသာ္သင္အျမဲတန္းလုိက္သြားေလ့ရွိပါသလား။ ရံဖန္ရံခါသင္ျငင္းခ်င္သည့္အခါမည္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ကုိေပးေလ့ရွိသနည္း)

မိုးသားျပာျပာ ရပ္ဝန္းစြန္းဆီမွ.....

“ထိပ္ဆံုးသို႕

တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္၊
ေတာင္အျမင့္ ပတ္ၿခံရံ။

တစ္ေတာင္ဆံုး ျပန္ေတာ့၊
တစ္လံုးျပန္က်န္ ျပန္ေပသမို႔၊
အဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏိႈးလို႔ရယ္၊
ႀကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္။

တခါတေလ တကယ္ပန္းတာေၾကာင့္၊
ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု၊
ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ႀကံ၊
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မလား။

စခဲ့မိဟာေပါ့၊
တစ္ေန႔မွာ ဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္၊
အားေလွ်ာ့ကာ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔၊
စိတ္ႏြမ္းအသာေျဖဦး၊
မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္၊
ငွက္ေတးကို အာရံုဆင္လို႔၊
မူတသြင္ အားအင္သစ္လိုက္ပါ့၊
ခ်စ္ဖြယ့္လူသား . . .။ ။”

သခၤါရ တမ္းခ်င္း(women's world Issue 32 volume 2)

ကၽြန္မ ရွင္သန္ႏိုးထလာတဲ့ အခ်ိန္ မ်က္လံုးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ပတ္ဝန္းက်င္က အရာရာဟာ စိမ္းစိုလန္းဆန္းလွ်က္ရွိတာ ရွင့္။ ကၽြန္မရဲ႕ အျမင္အာရံု ရရျခင္း ေတြ႕ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက သိပ္မွင္တက္စရာ ေကာင္းတာ။ အရင္ကဆို ကၽြန္မရဲ႕ နားေတြပဲ စြင့္ထားနိုင္ေတာ့ ကိုငွက္တို႕ ေမာင္နွံ စကားေျပာခ်စ္တင္းေနွာေနတာ၊ ေဘးနားက လြင့္လြင့္လာတဲ့ ခေရေတြ အတင္းအုပ္ ရယ္သြမ္းေနတာေတြ။ အို...အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီး ကိုၾကားရေတာ့ ျမင္ခ်င္လိုက္တာရွင္။

ေလာကၾကီးကို ထိေတြ႕ျမင္ေတြ႕ရမယ့္ အခ်ိန္ကို လက္ခ်ိဳးေရေစာင့္ခဲ့တာေပါ့။ ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္တဲ့ ဒီေန႕မွာ ကၽြန္မ အျမင္အာရံုခံစားနိုင္စြမ္း ရွိလာျပီ ဆိုေတာ့ အခုပဲ ကၽြန္မ ေဘးနားက ျမင္ျမင္သမွ် အရာေတြကို မိတ္ေဆြလိုက္ဖြဲ႕ ဦးမွာ။ လတ္ဆတ္တဲ့ ကိုေလျပည္ကလည္း ဒီေန႕မွ ကၽြန္မကို ပိုက်ီစယ္ေနသလိုေတာင္ ထင္မိတယ္ရွင့္။

ျပင္ဆင္“ခြင့္” နဲ႕ သင္ယူ “ခြင့္”ရလိုက္တဲ့ ခနေလး

(၁)

ကၽြန္ေတာ့္ အတန္းထဲ လွမ္းဝင္လိုက္တာနဲ႕စားပြဲေပၚတြင္ ခြင့္တိုင္စာတစ္ထပ္ၾကီးကို စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ျမင္လိုက္ရသည္။ ဆရာဝင္လာတာကိုျမင္ျပီး အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားအားလံုး ဂါဝရျပဳနုတ္ဆက္သည္ကို ျပန္လည္နုတ္ဆက္ျပီး လုပ္ေနၾကတာဝန္အရ roll call ေခၚရန္ Register ကိုဖြင့္လိုက္သည္။စိတ္ညစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳး မ်က္နွာက ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕ မွာ ကဒါဖီေခါင္းေဆာင္ ေရာက္ေနသလို အတန္းတစ္တန္းလံုး ေလတိုးသံေတာင္မၾကား။ တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ Register သြင္းရန္ ခြင့္စာတစ္ထပ္ ကိုလွမ္းလိုက္သည္။

ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မရွိ။ ယုတၱိဆန္၊ မဆန္။ အေၾကာင္းအရာ မွန္၊ မမွန္ စဥ္းစားရဦးမည္။ “ခြင့္” .... “ခြင့္” ...ဘယ္သူေတြမ်ား အဲဒီ “ခြင့္” ကိုဘယ္လိုေတြအသံုးခ်ၾကလဲ မသိပါ။ သံုးတတ္ရင္ ေကာင္းက်ိဳးရွိနိုင္သလို ေနရာတက် မသံုးတတ္ရင္လဲ ဆိုးက်ိဳးေတြ ျဖစ္လာနိုင္ပါလား ဆိုတဲ့အေတြး ရင္ေမာလွပါလား .............။

*************************************************

အယံုလြယ္ျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္

(၁)

ဦးရီးေတာ္ အရည္အေသြးကင္းလို႕ အကၽြန္တို႕ အားလံုး နန္းတြင္းက ထြက္ေျပးခဲ့ရျပီ။ လူသူေလးပါးၾကား ေရာေထြးေနေစရန္ အကၽြန္တို႕ ရုပ္ဖ်က္ထားသည္မွာ ေအာင္ျမင္ဟန္ရွိ၏။ နန္းဧကရာဇ္၏ တူမေတာ္ကို မည္သူမွ်မမွတ္မိဘဲ ရွိေနၾကသည္မွာ ထူးျပီးစိတ္ခ်ရျပန္သည္။ အကၽြန္တို႕ နန္းပလႅင္ကို ရန္သူတို႕ သိမ္းေတာ့မည့္ အေျခအေနမ်ိဳးမို႕ ျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သား အားလံုးပ်ားပန္းခတ္မွ် ေျပးလႊားေနၾကရာ အကၽြန္တို႕ မင္းေလးတပ္မွဴးဆီသြားရန္ အလို႕ငွာ စိုင္းျပင္းေနသည္။ အနည္းအက်ဥ္းမွ် ယူလာခဲ့ရေသာ နန္းတြင္းေရးရာ ပုရပိုက္ နွင့္ လက္ဝတ္လက္စား အနည္းငယ္ တို႕ကို ငယ္ကၽြန္ မယ္သူဇာအား သယ္ေစလွ်က္ တက္ၾကြေသာ ေျခလွမ္းတို႕ျဖင့္ သူ႕ဆီ သြားရမည္။ ေရွ႕ေရး အစီအစဥ္တစ္ရပ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ မွာယူငင္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားက ေထာက္ကူျပဳအံ့ ဟု ၾကံစည္ျပီးေသာ္ အစိုးရိမ္ကင္းစြာ ေတာအုပ္ကိုျဖတ္သန္းလာသည္မွာ ေရေခ်ာင္းကိုပင္ျမင္ရေနျပီ ျဖစ္သည္။ ေခတၱ ရပ္တန္႕ရန္ အမိန္႕ခ်ျပီး ေခ်ာင္းေရေအးတြင္ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ရာ ျမင္းေပၚမွ လႊားခနဲ႕ ခုန္ဆင္းလိုက္သည္။ ေခ်ာင္းေရျပင္တြင္ ျမင္ေနရေသာ အကၽြန္၏ ရုပ္သြင္သည္ ငယ္ရြယ္နုပ်ိဳေသာ မင္းသမီးတစ္ပါးနွင့္ လားလားမွမတူ။ အိုဇာသြားသည္မွာ အမယ္အိုတစ္ေယာက္အသြင္နွင့္ တူပါခ်ိမ့္။

********************************