မိုးသားျပာျပာ ရပ္ဝန္းစြန္းဆီမွ.....

“ထိပ္ဆံုးသို႕

တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္၊
ေတာင္အျမင့္ ပတ္ၿခံရံ။

တစ္ေတာင္ဆံုး ျပန္ေတာ့၊
တစ္လံုးျပန္က်န္ ျပန္ေပသမို႔၊
အဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏိႈးလို႔ရယ္၊
ႀကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္။

တခါတေလ တကယ္ပန္းတာေၾကာင့္၊
ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု၊
ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ႀကံ၊
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မလား။

စခဲ့မိဟာေပါ့၊
တစ္ေန႔မွာ ဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္၊
အားေလွ်ာ့ကာ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔၊
စိတ္ႏြမ္းအသာေျဖဦး၊
မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္၊
ငွက္ေတးကို အာရံုဆင္လို႔၊
မူတသြင္ အားအင္သစ္လိုက္ပါ့၊
ခ်စ္ဖြယ့္လူသား . . .။ ။”

အမွန္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ လံုးဝမအပ္စပ္ေသာ ေငြတာရီ ကဗ်ာေလးကို ရြတ္ညည္းေနမိသည္။တည္ျငိမ္ေသာေရျပင္ထက္တြင္ ခံစားခ်က္ဗလာနွင့္ ကဗ်ာ ရြတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခါးသီးေသာ ဘဝေလွ်ာက္လဲခ်က္တြင္ ေထာင္က်လွ်က္ရွိသည္။ 

ေရျပင္က်ယ္ေပၚတြင္ ေလွၾကီးတစ္စင္းရွိသည္။ ေလွၾကီးေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလွလုပ္သားမ်ား ရွိေနသည္။ ေလွလုပ္သားျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ္ကို ဒီေလွပိုင္ရွင္ ပဲ့နင္း(ေလွသူၾကီး) ပိုင္သည္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ဘာေၾကာင့္ပိုင္သလဲလို႕ ေမးစရာရွိေနမည္။ အေၾကာင္းက ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ဒီေလွေပၚတြင္ ရွိသမွ်လုပ္သားအခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ (သို႕မဟုတ္) ေလွလုပ္သား သံုးပံု၊ နွစ္ပံုေလာက္သည္ ေရာင္းစားျခင္းခံရသည္။ ပြဲစားမွ ကိုယ္က်ိဳးမ်က္နွာတစ္ကြက္သာၾကည့္ျပီး ေရာင္းခ်လိုက္သည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ဟင္းရြက္ကန္စြန္း သာသာ ေရာင္းကုန္တစ္ခုပင္။ 

ေရျခား ေျမျခားတြင္ လက္တလံုးျခား ခြစားေနသည့္ လူအႏၶပြဲစားသည္ ေငြယူျပီးသည္နွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အား လွည့္ပင္မၾကည့္၊ စြန္႕ခြာသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူမ်ိဳးျခားပဲ႕နင္း၏ လက္ေအာက္တြင္ ေလွလိုက္ရင္း ေက်ျပီးေသာ အေၾကြးဆပ္ေနသည္မွာ တစ္နွစ္ျပည့္ရန္ 19 ရက္သာလိုေတာ့သည္။ ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ ဒီပင္လယ္ျပင္က်ယ္ၾကီးတြင္ ေနထြက္မွ ေနဝင္ အခ်ိန္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္႔လိုေစာင့္ေနသူအဖို႕ ဝင္သက္ထြက္သက္ေမာလ်စြာ အၾကာၾကီး ေစာင့္ေနရသည္။ ကုန္လြန္သြားေသာ ရက္၊ လတို႕အား လက္ခ်ိဳးေရရင္း လြတ္ေျမာက္နိုင္မည့္ေန႕တစ္ေန႕ကိုေစာင့္ေနသည္။

ငါးဖမ္းပိုက္ဆြဲရင္း အေတြးစတို႕သည္ ခါးသက္သည့္ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနဲ႕က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္အသံေၾကာင့္ ေျပးထြက္ကုန္သည္။ ဒီအသံသည္ တစ္ရက္တြင္ သံုးေလးခါေလာက္ ၾကားေနရေသာ စိတ္ပ်က္စရာ ပဲ့နင္းအသံပင္။ မူးလွ်င္ အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ပတ္ရိုက္တတ္သည္။ အခုလည္း မူးေနျပီ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထက္အသက္ငယ္ေသာ ေလွသားတစ္ေယာက္အား ထိုးၾကိတ္ေနသည္။ သူ႕ဆန္စားျပီး သူ႕ေလွစီးကာ အသက္ဆက္ေနရသည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ မခံခ်င္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာေနရသည္။ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ငရဲခန္းထက္ ပူဆာမ်ားေသာ ဒီေလွေပၚမွ ေျပးထြက္သြားလိုက္ခ်င္သည္။ဆြဲလက္စ ငါးဖမ္းပိုက္အား အသိစိတ္ကင္းမဲ့စြာ ဇြတ္ဆြဲတင္ေနမိေတာ့သည္။

                                        -----------------------------------------------------------------

ေျပးထြက္သြားေသာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို လိုက္ဖမ္းရင္း ျမင္ကြင္းတစ္ခုကိုေရာက္သြားသည္။ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ပ်ဥ္အိမ္ၾကီးရဲ႕ ကျပင္ေရွ႕ ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အေမနွင့္ညီမ ။ ထြက္ခြာသြားေသာ ကၽြန္ေတာ္အားလက္ျပေနသည္။ အေဖဆံုးပါးသြားျပီးေနာက္ တစ္ေယာက္တည္း ကေလးနွစ္ေယာက္နွင့္ ရုန္းကန္လာခဲ့သည့္ အေမသည္ အရြယ္ေထာက္လာသျဖင့္ က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာလာသည္။ ေန႕စဥ္ေဆးျမီးတိုနွင့္ မွီဝဲေနေသာ္လည္း အနာနွင့္ေဆး မတည့္၍ထင္သည္။ တစ္စတစ္စ ပ်က္ယြင္းလာေသာ အေမ့က်န္းမာေရးသည္ ေငြနွင့္လိုက္ကာ ကုရမည့္အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေန႕ဆိုင္ကယ္တကၠစီ ဆြဲခေလးနွင့္ မေလာက္မငွျဖစ္လာရာ ေငြေၾကးပိုရသည့္ တစ္ဖက္နိုင္ငံကို အလုပ္လုပ္ရန္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ အသိ ပြဲစားအား ဆက္သြယ္မိသည္။ အလုပ္ရမည္ မွာလံုးဝေသခ်ာသည္ဟု အာမဘေႏ ၱအၾကိမ္ၾကိမ္ခံေနသျဖင့္ ယံုၾကည္လာသည္။ လမ္းစရိတ္အလံုအေလာက္မပါေသာကၽြန္ေတာ္အဖို႕ ဟိုေရာက္မွအဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္ေပးမည္ ဟုေသာတစ္ခြန္းစကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ယံုလိုက္မိသည္။

 အဆင္လည္းေျပခဲ့ပါသည္။ အေမတားသည့္ၾကားက ကၽြန္ေတာ္ဇြတ္ထြက္လာမိသည္။ အေမက်န္းမာေရးေကာင္းရန္ အတြက္ ယေန႕ေခတ္တြင္ စရိတ္စက ၾကီးမားလြန္းေသာ ေဆးဖိုးဝါးခမ်ား လိုအပ္သည္။ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းရန္မွာ ေငြသာရွိပါက အေမကို အၾကာၾကီး ေပ်ာ္ရြင္ေစနိုင္မည္။ ေငြမရွိေသာ ဘဝတြင္ တစ္နပ္စာ ကေလးနွင့္ အသက္ဆက္ေနရသည့္ လက္ရွိအလုပ္ကို စြန္႕လြတ္ျပီး တစ္ဖက္နိုင္ငံတြင္ အလုပ္သြားလုပ္ျပီး ေငြရွာမည္။အေမ့၏ လက္က်န္ အသက္တစ္ခ်ိဳ႕ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေသမင္းလက္မွျပန္ယူမည္ ဟုအားခဲထားသည္။ ပြဲစားထုတ္ေခ်းေပးသည့္ ေငြတစ္သိန္းအား အေမ့နွင့္ညီမေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္၏ေနာက္ဆံုး ထမင္းလုတ္ျဖစ္မည္ဟု အိမ္မွမထြက္ခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ပါ။

                                       -----------------------------------------------------------------

တရိပ္ရိပ္ေျပးလႊားေနေသာ ကားေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆံစတို႕ဖရိုဖရဲတိုးဝင္လာေသာေလေၾကာင့္ လႊင့္ေနသည္။ ေမြးရပ္ေျမကို စြန္ခြာခဲ့သည္။ တစ္ေန႕ျပန္လာမည္ဟု ေတးမွတ္ထားလိုက္သည္။ နယ္စပ္ျမိဳ႕သို႕ေရာက္လာေသာ ကားသည္ အေဝးေျပးကားကြင္းတြင္ ရပ္နားလိုက္ျပီးေနာက္ ပြဲစား၏ ကိုယ္စားလွယ္လာၾကိဳေသာ ဆိုင္ကယ္ေပၚတြင္လိုက္သြားလိုက္သည္။ ဘာဆက္ျဖစ္မည္ကို ၾကိဳသိခ်င္ေသာ္လည္ သိခြင့္မရွိသည့္ ကံတရားအတိုင္း မ်က္စိစံုမွိတ္ကာ ေနရာသစ္၊ဝန္းက်င္သစ္၊ လူအသစ္မ်ားနွင့္ ခဏမွ် ထိေတြ႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္အား ပို႕ေဆာင္ေပးသည့္ ျခံဝင္းသည္ကား အေတာ္အသင့္က်ယ္ဝန္း၏။ သီးျခားျဖစ္ေနေသာဝန္းက်င္တြင္ ေအးေဆးျငိမ္သက္သည္။ အိမ္သို႕လွမ္းဝင္လိုက္သည္နွင့္ ဘဝတူ နိုင္ငံျခားတရားမဝင္သြားေရာက္မည့္ လူဆယ္ဦးေလာက္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ဝမ္းသာသြားေသာ စိတ္တို႕ေနာက္တြင္ အားအင္တစ္မ်ိဳးကပ္ပါလာသည္ဟုထင္သည္။ အေဖာ္ရွိျပီ မဟုတ္ပါလား။ 

ပြဲစားကိုယ္စားလွယ္သည္ မနက္ျဖန္နံနက္တြင္တစ္ဖက္နိုင္ငံကို ခိုးသြားမည့္ အစီအစဥ္အား ေျပာျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္အားလံုး တစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး မိတ္ေဆြဖြဲ႕ျပီးေနာက္ ေစာေစာပင္အိပ္ရာဝင္လိုက္သည္။ ခရီးပန္းျပီး ႏြမ္းေနေသာ ကိုယ္ခႏၶာသည္ တံုးခနဲ႕ပစ္အိပ္ေသာ္လည္း အသိစိတ္တို႕က မေရရာေသးေသာ ရည္မွန္းခ်က္ဆီ၊ လြမ္းေနမိေသာ အေမ့အိမ္နွင့္ ဇာတိျမိဳ႕ေလး ေခါက္တံုေခါက္ျပန္ ကူးလူးေနသည္။ ကူးလူးေတြးရသည္မွာ ေမာလာသည္ေနာက္ အိပ္စက္ျခင္းတို႕ အား ဇြတ္အတင္းဆြဲေခၚလိုက္ရေတာ့သည္။

                                            --------------------------------------------------

စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လူလူခ်င္း ေရာင္းစားသည့္ ပြဲစားအား လြန္စြာရြံမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အား နိုင္ငံျခားလူမ်ိဳးတစ္ဦးေရွ႕တြင္ လက္ဝယ္ေရာင္းခ်ျပီးေနာက္ ေလာဘမီးမ်ား ေတာက္ေလာင္ကာ ေငြမ်ားေရတြက္ေနသည့္ ပြဲစားသည္ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆယ္ဦးအား ထိုနိုင္ငံအေခၚ ေထာင္ကယ္(သူေဌး) က အခန္းတစ္ခုတြင္ပိတ္ေလွာင္ထားသည္။ ေနပင္မျမင္ရေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္တို႕တစ္စက္တစ္စက္နွင့္ ေယာက်္ားတန္မဲ့ ငိုေနမိသည္။

မၾကာခင္ ေလွၾကီးတစ္စင္းေပၚ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ငါးကဲ့ေလွဟုေခၚေသာေလွေပၚတြင္ ဘာလုပ္ရမည္ကိုမသိေပ။ တတြတ္တြတ္နွင့္ မွာၾကားေနေသာ ေထာင္ကယ္သည္ ဒီငါးကဲ့ေလွ၏ ပဲ့နင္းအား ဘာေျပာေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိေပ။ ေသခ်ာသည္မွာကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေျပာေနသည္ဟုထင္သည္။ သူတို႕မ်က္လံုးမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ ေရာက္ေနသည္မဟုတ္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္မ်ားကုန္ဆံုးေနသည္ျဖစ္ရာ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ေစ ဟု ေမ်ာလိုက္ေတာ့သည္။

ေရျပင္က်ယ္ၾကီးေပၚတြင္ ငါးကဲ့ေလွသည္ အလြန္ၾကီးေသာ ေလွၾကီးတစ္စင္းဆီ တေရႊ႕ေရႊ႕ခ်ဥ္းကပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္အား ေလွၾကီးေပၚသို႕တက္ရန္ ငါးကဲ့ေလွပဲ့နင္း ေျခဟန္လက္ဟန္ျပေနသည္။ ေလွၾကီးေပၚေရာက္သည္နွင့္ ငါးကဲ့ေလွ ျပန္ထြက္ခြာသြားသည္။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ တက္မနွင့္မဟုတ္ ၊ ေျခ လက္ျဖင့္ သာ ေလွာ္ခတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ဘဝေလွသည္ ယက္ကန္ ယက္ကန္နွင့္ ေလွၾကီးေပၚတြင္ တစ္လျပီးတစ္လ ကုန္ဆံုးေနေတာ့သည္။ ကမ္းမကပ္ရေသာ ဒီေလွသည္ တစ္နွစ္လံုး လံုးလည္ ခ်ာလည္နွင့္ ငါးဖမ္း၊ ဖမ္းျပီးသားငါးမ်ားအား ကဲ့ေလွျဖင့္ လာကဲ့ယူသြားလိုက္နွင့္ သံသရာလည္ေနေတာ့သည္။

လကုန္ရက္တိုင္း လက္ခ်ိဳးေရျပီး လခသြားေတာင္းတတ္သည္မွာ အေမာပင္။ မသိေသးခင္က လခရမည္မွတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား လာပို႕သူက ဆယ္လခစာၾကိဳတင္ထုတ္ယူျပီး ေရာင္းစားသြားသည္ဟု ၾကားရသည္မွာ နွလံုးေသြးဆူပြက္မတတ္ နာၾကည္းခဲ့သည္။ ဆယ္လေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ခံရမည္ ထင္သည္။ အထင္နွွင့္ အျမင္တို႕ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲခဲ့သည္။ ဆယ္လေက်ာ္လည္း လခမရခဲ့ပါ။

ဆယ္လျပည့္၍ ဆယ့္တစ္လေျမာက္တြင္ လခသြားေတာင္းမိသည့္ ကၽြန္ေတာ္အား ထိုးၾကိတ္လိုက္သည့္ ပဲ့နင္းအား ကၽြန္ေတာ္ နာၾကည္းမိသည္။ လက္စားေခ်လိုေသာ္လည္း အဆံုးသတ္ထိ ျခိမ္းေျခာက္မွုကား ကၽြန္ေတာ္နွလံုးသားတြင္ သံမွိုကဲ့သို႕နွက္ထားသည္။ အလဲလဲ အကြဲကြဲနဲ႕ ေသြးဆို႕ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ကို နားထင္အား ေသနတ္ျဖင့္ ေထာက္ကာ ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္လွ်က္ လြတ္ေျမာက္ခ်င္သည္။ သံုညဘဝမွ သံုည ၊ တိုးတက္မွုရပ္တန္႕ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္ ဘဝတက္လမ္းသည္ အဆံုးမရွိေရျပင္တြင္ စုန္စုန္ျမဳပ္ေတာ့မည္လား မသိပါ။ 

ၾကာလာေတာ့ လူသည္လည္း ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ ေက်ာေပါက္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္ဟု သာေတြးမိသည္။ လြမ္းလြန္းသည္။ အေမနွင့္ညီမေလး တို႕ ေနမ်ားပင္ေကာင္းရဲ႕လားဟု ေတြးမိတိုင္း ရင္နာရသည္။ အေမအားေဝဒနာနိုုပ္စက္ျပီး ရွိမွရွိေသးရဲ့လား ဟုေတြးမိတိုင္း မ်က္ရည္မ်ား ခန္းလုေအာင္ ငိုမိသည္။ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ စိတ္နာသည္။ ခါးသက္တဲ့ ကံတရား နွင့္ကၽြန္ေတာ္သည္ ကံဇာတ္ဆရာ ခ်ေပးသည့္ဇာတ္ညြန္းတိုင္း လိုက္ကရဦးမည္လား။ ဇာတ္ညြန္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်မ္းသာမည့္ အခန္းပါလွ်င္ ၾကိတ္မိွတ္ကာ ဆက္ကလိုက္ေတာ့မည္။ ၾကိဳသိခြင့္ရွိမည္လား။

                                                ---------------------------------------------------

ေတြးတိုင္းခါးသည့္ ကၽြန္ေတာ့ဘဝအေၾကာင္း မေတြးပဲနွင့္လည္း မေနနိုင္ေသာေၾကာင့္ ခါးသက္ေသာ ရွတတ ဒဏ္ရာကို ျပန္ေႏြးေနမိသည္။ စိတ္အစဥ္ မကပ္ေသာ အလုပ္လုပ္ျခင္း၌ ငါးဖမ္းပိုက္ ဆြဲတင္ေနသည္ ကုန္သေလာက္ပင္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးပိုက္တစ္ဖံု ကိုဆြဲတင္ျပီးေနာက္ ငါးေရြးျခင္း၊ ငါးေျခာက္လွန္းရန္ ခြဲလိုခြဲ ဆားသိပ္လိုသိပ္လုပ္ရဦးမည္။ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ျငီးေငြ႕စြာ လုပ္ေနရသည့္ အလုပ္ေတြပင္။

ငါးဗန္းသယ္ရန္ ျပင္ေနစဥ္ တစ္ေဝါေဝါအသံမ်ားလာရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အေနာက္ဘက္တြင္ တိမ္မည္းမ်ားစုေနသည္။ အေနာက္ေတာင္ေလသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလွရွိရာ ဘက္ကိုတိုက္ခတ္ေနသည္။ ေသခ်ာသေလာက္တြင္ မၾကာမီ မုန္တိုင္းဆင္ေတာ့မည္။ အလုပ္မ်ားရျပန္သည္။ လိုအပ္သည့္ ကိစၥမ်ားကို ပ်ာပ်ာသလဲျပင္ဆင္ရသည္။ တရိပ္ရိပ့္ေျပးလာေနေသာ မုန္တိုင္းကို ေျပးမလြတ္နိုင္ေတာ့သည္ျဖစ္ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လြတ္ေျမာက္ေအာင္ပင္ ျပင္ဆင္ရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ 

“ျဖဳန္း....ျဗဳန္း.....ေဝါ.....”

မုန္တိုင္းအသံေပးျခင္းသည္ပင္ ၾကမ္းလွသည္။ လွိဳင္းတစ္လံုး တစ္လံုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလွၾကီးေလာက္ ၾကီးမားလာသည္။ လွိဳင္းၾကီးေလွေအာက္မွန္ေသာ္လည္း အျမဲမမွန္တတ္သည့္ ေလာက နိယာမအတိုင္း ဒီတစ္ခါေတာ့ ေလွျမဳပ္မည္မွာ က်ိန္းေသ၏။ ဇနက မင္းသားေလွေမွာက္သည္ မဟုတ္တိုင္ ေလွသားတို႕သည္ ယံုၾကည္ရာ ကိုးကြယ္ရာ နတ္ တို႕ကို တိုင္တည္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္တြင္ ရတနာသံုးပါးနွင့္ မိဘ၊ဆရာသာ နွလံုးသြင္းထားလိုက္သည္။ 

ကံတရားတို႕သည္ တစ္ခါတစ္ေလတြင္မ်က္လွည့္ဆန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လြတ္ေျမာက္ျခင္းကို မုန္တိုင္းအား ဓါးစာခံ လုပ္ရမည္။ ငါးထည့္သည္ ေဖာ့ပံုးအဖံုးတစ္ခုကို ကိုယ္နွင့္မကြာေဆာင္ထားလိုက္သည္။ အျငိဳးနွင့္ ခ်ေနသည့္ မုန္တိုင္းအျပင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္လြန္နိုင္မည္၊ မေက်ာ္နိုင္မည္ကို ကံတရားနွင့္ ကုလားဖန္ထိုးေတာ့မည္။ အေမဆီကို ဒီတစ္ေခါက္ သားမိုက္အျပီးျပန္လာေတာ့မည္။ ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို လမ္းညြန္ဆံုးမမည့္ အကိုၾကီး ျပန္လာမည္။ရပ္ကြက္တြင္းသာေရးနာေရးတြင္ ကူညီမည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့မည္။ 

ေန႕တစ္ေန႕၏ အဆံုးသတ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေသျခင္း ၊ရွင္ျခင္းလက္တစ္ကမ္းအလိုတြင္ရွိေနသည္။ ျမင္ျမင္သမွ် ေရသာ ပတ္လည္ရံေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ပံုတစ္ပင္နွင့္ အသက္ဆက္သြားရမည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ေနာက္ဆံုး နွလံုးထံုးသည္ကား ေသလွ်င္ ေရတည္း၊ ရွင္လွ်င္ ေရႊထီးပင္ ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား ။

ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္

ပ်ဴမခ(ေကာ့ေသာင္း)

3.4.2013(4.30 pm)